Kiezing

Ik heb geen flauw, maar dan ook geen flauw idee voor wie ik zou moeten stemmen volgende zondag. Dus vraag ik het aan jullie. Simpel.

-Karel

MotoGP. Bère.

‘t Is vandaag zondag. En in principe veel te warm om buiten te komen. Echt. Geloof me.

Ideale dag dus om een wedstrijdje Formule 1 te bekijken. Eén nadeel: er is geen Formule 1 dit weekend. Door zo’n futiliteit laten wij ons niet zo makkelijk ontmoedigen, dus wordt er naar een ietwat waardig alternatief gezocht. En dat wordt gevonden. MotoGP in Mugello, Italië.

In tegenstelling tot België is MotoGP in ongeveer ieder ander land van de wereld extreem populair. Belgen kijken niet naar MotoGP, maar naar Motorcross. Omdat we daar goed in zijn. Correctie, goed in waren.

Wat is nu mijn punt? Wel, MotoGP is geniaal. En in principe spannender en interessanter dan Formule 1. In de GP van Mugello hebben 7 verschillende piloten op een bepaald punt de leiding gehad. De kerel die in de eerste ronde aan kop reed is uiteindelijk tiende geworden. De kerel die in de helft van de race onklopbaar bleek is elfde geworden. Rossi is als vierde gestart, dan zesde geworden, dan magistraal naar de eerste plaats gereden, dan weer vijfde geworden om uiteindelijk net derde te finishen. Man, man, man. En zo gaat het ongeveer met iedereen. Er zijn maar 23 ronden gereden, maar die 23 ronden zijn zo spectaculair dat je meer actie, verandering en spanning hebt dan in een heel Formule 1 seizoen samen. Voorbeeld. De race is begonnen op een nat circuit dat gaandeweg droger werd. Dus moest er van regenbanden naar slicks gewisseld worden. Maar omdat je, wegens zeer duidelijke redenen, de band van een moto niet zo snel kan vervangen als die van een auto wisselen de jongens niet van banden, maar van moto. En ongeveer allemaal op hetzelfde moment. Chaos in die pitlane, prachtig.

Formule 1 heeft niet afgedaan. Zeker dit seizoen niet. Maar MotoGP heeft er een fan bij. En Jorge Lorenzo ook. Wat een talent.

-Karel

Barça, una obra de arte

Gisteren was er de finale van de Champions League, een gebeurtenis die waarschijnlijk nergens in Europa echt onopgemerkt is voorbijgegaan. Zoals Carter, de nu en dan wel aanvaardbare Amerikaanse medemens het verwoordde: ‘this is way more important than the elections in June for you Europeans…’ Bon, het was een droomaffiche en de match beloofde toch wat meer spektakel te brengen dan de UEFA-cup finale. Alleen Il Cavaliere leek daar tijdens de match zelf niet zo van overtuigd. Misschien te veel werk met z’n zeventienjarig vriendinnetje. Nu, alles wat hem dichter bij z’n persoonlijke ‘six feet under’ brengt is in mijn ogen een goeie zaak. Uitputting dus ook.

Maar terug naar het voetbal. Alhoewel de match ook op één van de vrije netten wordt uitgezonden besluiten we toch maar op café te gaan kijken. Er is meer sfeer hopen we, en de pinten zijn er verser, koeler, getapt en vooral belachelijk goedkoop (2.20 € per halve liter).

Uiteraard zit het café stampvol. Overgrote meerderheid is supporter van Barcelona. Ergens aan de bar is er echter ook een groepje Manchesterfans. En nee, het zijn geen Britten die ergens verdwaald zijn in Salamanca. Het zijn rasechte Spanjaarden, maar Madridistas. De rivaliteit dus Barça en Madrid is gigantisch. Een ietwat stevig gebouwde Madrid-fan heeft hem voor de gelegenheid zelfs een Manchester-truitje aangeschaft. Eéntje van Rooney. Niet van Ronaldo, want dat is een jeanet, dat weet iedereen.

Over de match zelf heb ik niets mee te delen. Ik heb hem gezien, jij waarschijnlijk ook. Vijf minuten voor het einde van de partij verlaten de Madrid-supporters het café. Beetje laag van hen zou je denken, maar ik denk dat ik ook vertrekken ook zou prefereren boven AnderSlecht de Champions League zien winnen. De aftocht van deze subjecten is het teken aan de overblijvers om het café volledig om te toveren in een voetbalstadion. De stress is weg, want met 2-0 kan het niet meer mislukken. De laatste minuten wordt er gesprongen, met bier gesmeten en vooral gezongen. Eéntje voor Iniesta, ééntje voor Eto’o, en meer dan ééntje voor Messi. En afsluiten met het clublied. Mooi.

Bon, Barcelona wint inderdaad. Een opeenvolging van ‘oeh’ en ‘aah’ momenten. Christiano is net niet aan het wenen. Jammer. Volgende keer beter!

Elke ploeg die als FCB kan afgekort worden is een grote ploeg. Behalve FC Bayern. Dat is de uitzondering die de regel bevestigt. En ‘t zijn ook jeanetten.

-Karel

Voila

Het moest er ooit van komen, een eigen blog starten. De zin om te beginnen bloggen was er al langer, maar er effectief aan beginnen was iets anders. Er moeten een paar drempels overwonnen worden. Kan ik dit wel? Zal ik wel regelmatig genoeg inspiratie hebben om iets te posten? Wie ‘the fuck’ is er geïnteresseerd om te lezen, laat staan commentaar te geven op, wat ik kwijt wil? Ga ik mezelf niet met de regelmaat van de klok onsterfelijk belachelijk maken? Ondanks het besef dat dit waarschijnlijk het geval zal zijn is de beslissing dan toch gevallen: gewoon doen en zien wat er gebeurt. Onder het ietwat mottige motto ‘anders zal ik het nooit geweten hebben’.

Waarover ik in de toekomst zal schrijven? Geen flauw idee. Wait and see.

Ik betrap mezelf erop nu al tekenen van oeverloos lullen te vertonen. Het pogen interessant te zijn zal blijkbaar voor een andere keer zijn. Maar een mens moet ergens beginnen, niet?

-Karel