Barça, una obra de arte

Gisteren was er de finale van de Champions League, een gebeurtenis die waarschijnlijk nergens in Europa echt onopgemerkt is voorbijgegaan. Zoals Carter, de nu en dan wel aanvaardbare Amerikaanse medemens het verwoordde: ‘this is way more important than the elections in June for you Europeans…’ Bon, het was een droomaffiche en de match beloofde toch wat meer spektakel te brengen dan de UEFA-cup finale. Alleen Il Cavaliere leek daar tijdens de match zelf niet zo van overtuigd. Misschien te veel werk met z’n zeventienjarig vriendinnetje. Nu, alles wat hem dichter bij z’n persoonlijke ‘six feet under’ brengt is in mijn ogen een goeie zaak. Uitputting dus ook.

Maar terug naar het voetbal. Alhoewel de match ook op één van de vrije netten wordt uitgezonden besluiten we toch maar op café te gaan kijken. Er is meer sfeer hopen we, en de pinten zijn er verser, koeler, getapt en vooral belachelijk goedkoop (2.20 € per halve liter).

Uiteraard zit het café stampvol. Overgrote meerderheid is supporter van Barcelona. Ergens aan de bar is er echter ook een groepje Manchesterfans. En nee, het zijn geen Britten die ergens verdwaald zijn in Salamanca. Het zijn rasechte Spanjaarden, maar Madridistas. De rivaliteit dus Barça en Madrid is gigantisch. Een ietwat stevig gebouwde Madrid-fan heeft hem voor de gelegenheid zelfs een Manchester-truitje aangeschaft. Eéntje van Rooney. Niet van Ronaldo, want dat is een jeanet, dat weet iedereen.

Over de match zelf heb ik niets mee te delen. Ik heb hem gezien, jij waarschijnlijk ook. Vijf minuten voor het einde van de partij verlaten de Madrid-supporters het café. Beetje laag van hen zou je denken, maar ik denk dat ik ook vertrekken ook zou prefereren boven AnderSlecht de Champions League zien winnen. De aftocht van deze subjecten is het teken aan de overblijvers om het café volledig om te toveren in een voetbalstadion. De stress is weg, want met 2-0 kan het niet meer mislukken. De laatste minuten wordt er gesprongen, met bier gesmeten en vooral gezongen. Eéntje voor Iniesta, ééntje voor Eto’o, en meer dan ééntje voor Messi. En afsluiten met het clublied. Mooi.

Bon, Barcelona wint inderdaad. Een opeenvolging van ‘oeh’ en ‘aah’ momenten. Christiano is net niet aan het wenen. Jammer. Volgende keer beter!

Elke ploeg die als FCB kan afgekort worden is een grote ploeg. Behalve FC Bayern. Dat is de uitzondering die de regel bevestigt. En ‘t zijn ook jeanetten.

-Karel